ไม่มีอะไรเป็นของเราสักอย่าง
หัวข้อนี้จะดูเครียดไปนิด แต่ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ความรู้สึกตอนนี้มันสับสนมาก ยังไม่สามารถให้คำตอบในหลายๆสิ่งพร้อมๆกันได้.... และปัญหามันมักจะประดังมาให้สะสางในเวลาเดียวกัน....บอกไว้เรยว่า...ไม่สามารถ ก็อยู่ดีกินดีทุกอย่าง แต่ทำไมถึงมีเรื่องทุกข์ในถึงขนาดนี้ ทำไมคนอื่นถึงหาเรื่อง(ร้ายๆ)มากระทบจิตใจเรานัก ทำไมกัน และทำไมเราต้องรู้สึกกับมันมากถึงขนาดนี้ล่ะ ไม่เข้าใจตัวเองนัก ไม่เข้าใจนักหรอกว่า ความหมายของการใช้ชีวิตให้ดีน่ะ มันต้องทำยังไงบ้าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะใช้ชีวิตในแบบของเราไม่เป็น ตรงข้าม เราไม่รู้แม้แต่ทำให้ดีน่ะ มันควรจะเป็นไปในทางไหนกัน พยายามทำทุกอย่างที่จะขจัดความกังวลสงสัยนั้นออกไป ....ไม่สามารถทำได้เรย เพราะอะไรกัน ตอนนี้ทำได้เพียงอยู่เงียบๆคนเดียว ขบคิดกับตัวเองเรื่อยไป เผื่อว่ามันจะคลายความวุ่นวายลง หวังอย่างนั้น ถ้าผลมันออกมาดี เราคงต้องไม่เป็นแบบนี้ สรุปว่าก็ยังเป็นปัญหาที่แก้ไม่ตก ยังมองไม่เห็นทางข้างหน้า แล้วจะเดินผ่านไปได้อย่างไร ฉันคงจะต้องหยุดอยู่กับที่อย่างนั้นหรอ ? แล้วบางอย่างที่มันยังไม่อยากหยุดอยู่กับที่ล่ะ จะจัดการกับมันอย่างไร ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้เรย มันอึดอัดจนหายใจไม่ออก จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร จะจัดการกับสิ่งค้างคาในใจนี้ยังไง ฉันไม่รู้ รู้แต่ว่าฉันไม่อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากตื่นมาพร้อมกับความเงียบงัน ไม่มีแม้เสียงลมหายใจ เหมือนที่กำลังเผชิญอยู่ ณ ตอนนี้ มันไม่มีทางเลือกอื่น ต่อให้ร้องขอความช่วยเหลือใดๆจากใครก็ไม่มีใครที่จะทำให้มันหมดไปได้ นอกจากจิตใจของเราเอง สิ่งที่เคยเป็นของเรา วันนี้มันก็ไม่เหมือนเดิม ไม่มีใครที่จะอยู่กับเราไปตลอด ต่อให้รักกันมากแค่ไหน ก็ต้องมีวันจากไป ความเหงาหรือความเศร้าทุกๆคนก็ต้องเผชิญกับมัน ไม่ว่าฉันหรือคนอื่น มันเหงาเหลือเกินนะ ยามที่ไม่เหลือใครในใจเนี่ย ฉะนั้นเราควรจะให้เวลากับตัวเองมากที่สุด ไม่มีใครดีกับเราเท่าตัวเองหรอก เพราะเมื่อเราจากโลกนี้ไป เราก็ไปเพียงคนเดียว แต่คนที่อยู่ก็ต้องอยู่ต่อไป จนกว่าวาระสุดท้ายของเขาจะมาถึง อย่าให้ความผูกพันธ์มาทรมานคนที่อยู่ข้างหลังเรย ไม่มีประโยชน์หรอก!!!
*รอว่าวันนั้นจะมาถึง วันที่เราโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ และวันที่วาระสุดท้ายของตัวเอง